tag:blogger.com,1999:blog-1111987218284754022012-02-10T08:51:03.451+02:00houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-7309162443826430812012-02-09T19:28:00.009+02:002012-02-10T08:37:15.038+02:00<div style="text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--f1HGznUmmo/TzQDMiHpYzI/AAAAAAAABDY/kD_8A3xlcVQ/s1600/filisihanthr.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/--f1HGznUmmo/TzQDMiHpYzI/AAAAAAAABDY/kD_8A3xlcVQ/s320/filisihanthr.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5707190141637452594" border="0" /></a><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />Ήταν κάποτε ένας φιλήσυχος άνθρωπος που δεν του άρεσαν τα πάσης είδους μπλεξίματα. Τη δουλειά και την οικογένειά του κοίταζε και μόνο, στο νου του μη βάζοντας κανένα κακό. Έτσι σε καμία περίπτωση δεν περίμενε σε εκείνον να συμβεί ότι του συνέβη.<br /><br />Ήταν πολύ νωρίς το πρωί, πολύ πριν χαράξει, και οδηγούσε όπως κάθε μέρα το αυτοκίνητό του για να πάει στο εργοστάσιο που δούλευε όταν με την άκρη του ματιού του ίσα που πρόλαβε να δει ένα θηριώδη τζιπ να παραβιάζει το κόκκινο και να κατευθύνεται επάνω του. Η σύγκρουση που ακολούθησε ήταν αναπόφευκτη και σφοδρή. Το αμάξι του, ειδικά στο πίσω δεξί του μέρος σχεδόν καταστράφηκε ενώ εκείνος υπήρξε πραγματικά πολύ τυχερός που όχι μόνο δε σκοτώθηκε, ευτυχώς όπως πάντα φορούσε ζώνη, αλλά ούτε καν τραυματίστηκε. Έτσι γρήγορα μπόρεσε να απεγκλωβιστεί μετά το πρώτο σοκ και έστρεψε το βλέμμα του προς τη μεριά του άλλου οχήματος.<br /><br />Ο γνωστός μεγαλόπαράγοντας της πόλης Θ. είχε μόλις βγει από αυτό ενώ μέσα στο τζιπ στη θέση του συνοδηγού ήταν καθισμένη μια από τις πλέον γνωστές μοντέλες εκείνης της εποχής. Ο άνθρωπός μας που τους είχε δει τόσες φορές στην τηλεόραση και στα περιοδικά, τους αναγνώρισε αμέσως και ένιωσε κάτι σα δέος απέναντί τους. Έτσι έμεινε ακίνητος και αμίλητος όση ώρα ο Θ. επιθεωρούσε το τζιπ του το οποίο δεν είχε πάθει και καμιά ιδιαίτερη ζημιά, άλλωστε εκείνο το θωρηκτό που οδηγούσε τι να καταλάβει, καθώς σκέφτονταν ότι εκείνος που βρίσκονταν μπροστά του ήταν ένας άνθρωπος με άπειρες διασυνδέσεις, αναμεμειγμένος τόσο με την πολιτική, είχε δικό του κανάλι, όσο και με το ποδόσφαιρο, είχε διατελέσει πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης, ενώ ήταν κοινό μυστικό ότι τα πολλά λεφτά του δεν είχαν γίνει μέσω των επιχειρήσεων του, κυρίως νυχτερινά κέντρα κάθε είδους, αλλά τα πολύ περισσότερα τα έβγαζε με άλλους τρόπους που απείχαν πολύ από το νόμιμο. Αυτά είχε στο μυαλό του ο άνθρωπός μας όταν ο Θ. τελειώνοντας τον έλεγχο του οχήματός του γύρισε προς αυτόν και κοιτάζοντας τον υπεροπτικά του είπε με μια εντελώς άχρωμη φωνή να προσέχει πως και που οδηγεί γιατί άλλη φορά μπορεί να βρει για τα καλά το μπελά του. Αμέσως μετά με αργά βήματα και αφού του έστρεψε την πλάτη ανέβηκε πάλι στο τζιπ του και αφού φίλησε τη μοντέλα η οποία πλέον γελούσε, έφυγε μακριά χαμογελώντας του και εκείνος σαρκαστικά.<br /><br />Άναυδος έμεινε ο άνθρωπός μας από τη συμπεριφορά του. Κανονικά ο Θ. θα έπρεπε να του είχε ζητήσει χίλιες συγνώμες και να είχε κανονίσει από τώρα την αποζημίωση του και μάλιστα χωρίς δικαστήρια. Όχι να βγει και από πάνω σα να μην είχε καμία ευθύνη για το ατύχημα, δηλαδή κοροϊδεύοντάς τον και πολύ περισσότερο εν συνεχεία ουσιαστικά απειλώντας τον κιόλας. Και όταν τον είδε να μπαίνει στο αμάξι του πάλι, και μαζί με την άλλη να τον περιγελάνε και να φεύγουν σα να μην συνέβη μία, του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Για μέρες μετά αναρωτιόνταν πως είχε καταφέρει να κρατηθεί και δεν του είχε ορμήσει, γιατί άνθρωπος ήταν κι αυτός και είχε και εκείνος εγωισμό ο οποίος τώρα τον τσίγκλαγε και του έλεγε ότι σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να το αφήσει να περάσει έτσι.<br /><br />Όμως σα τι θα μπορούσε στ' αλήθεια να κάνει. Μήπως να απευθυνθεί στην αστυνομία. Μάρτυρες δεν υπήρχανε και ήξερε καλά ότι οι καλύτεροι δικηγόροι της πόλης ήταν φίλοι και συνεργάτες του Θ. Μήπως να φώναζε τους δημοσιογράφους και να τους διηγηθεί το τι του συνέβη. Σχεδόν όλοι τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ήταν από τον Θ. πιασμένοι, άσε που ακόμα κι αν κάτι παρ’ ελπίδα δημοσιεύονταν ο Θ. θα μπορούσε μετά να τον μηνύσει για συκοφαντική δυσφήμηση και τότε όχι μόνο δε θα δικαιώνονταν αλλά ίσως μέχρι και το σπίτι του να έχανε. Έτσι σκεπτόμενος και τις δύο αυτές επιλογές αμέσως απέρριψε.<br /><br />Νόμιμα λοιπόν όπως το έβλεπε δε μπορούσε να κάνει κάτι. Ο μόνος δρόμος λοιπόν που του απέμεινε ώστε να ξεπλύνει τη ντροπή που του έγινε, έτσι κατέληξε, ήταν το να πάρει ο ίδιος το νόμο στα χέρια του. Ίσως μια μορφή αντεκδίκησης, πιθανόν καταστρέφοντας το τζιπ του Θ. να ήταν μια απάντηση. Ναι, οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος, έτσι δε λένε. Όμως από την άλλη ακόμα κι αν έφερνε εις πέρας ότι είχε βάλει στο μυαλό του, κάτι ούτως ή άλλως ιδιαιτέρως δύσκολο, αν εν συνεχεία ο Θ. τον υποπτεύονταν, πράγμα καθόλου απίθανο, δεν ήταν σε θέση να υπολογίσει το μέγεθος και τη μορφή της αντίδρασή του. Άλλωστε ο Θ. όπως είχε από πρώτο χέρι διαπιστώσει δεν ήταν άνθρωπος που σέβονταν τους νόμους ενώ πολλά ακούγονταν και για το πώς είχε αποκτήσει σε χρόνο ρεκόρ πολλά από τα ξενυχτάδικα της πόλης. Πως τότε λοιπόν έπρεπε να δράσει.<br /><br />Μέχρι που σκέφτηκε να πάει κατευθείαν με κάποιο πιστόλι σε εκείνον και έτσι να σβήσει μια και καλή το λογαριασμό που είχε ανοιχτεί. Όμως ακόμα κι αν εν τέλει έβρισκε όπλο, έφτανε σε απόσταση βολής από το Θ. και του κατάφερνε ένα θανατηφόρο χτύπημα τι τελικά θα κέρδιζε. Το αμάξι του δε θα είχε γίνει και εκείνος μοιραία θα έμπαινε φυλακή, και εκεί μέσα ούτε που ήθελε να διανοηθεί τι μπορούσε να του συμβεί.</span><span style="font-size:130%;"> Έτσι όσο και να έστυβε το μυαλό του πουθενά δεν κατέληγε μιας και </span><span style="font-size:130%;">κάθε πιθανό σενάριο αντίδρασής του ύστερα από μια απλή λογική επεξεργασία αποδεικνύονταν λειψό.<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα</span><span style="font-size:130%;"> τέτοιου είδους σκέψεις γυρόφερναν στο μυαλό του ανθρώπου μας. Μα καθώς περνούσε ο καιρός που όλα τα απαλύνει, όλο και πιο αραιά σκέφτονταν το γεγονός που σιγά-σιγά άρχισε μέσα του να σβήνει.<br /></span><span style="font-size:130%;">Μέχρι που ήρθε και η στιγμή που ήταν σαν ποτέ τίποτε να μην είχε συμβεί</span><span style="font-size:130%;"> κι αν καμιά φορά το θυμόνταν χαμογέλαγε με τις σκέψεις που τότε είχε κάνει και που ευτυχώς δεν είχε από το θυμό του παρασυρθεί να τις πραγματοποιήσει. Στο κάτω-κάτω, </span><span style="font-size:130%;">έτσι μέσα του έλεγε, </span><span style="font-size:130%;">για μερικά παλιοσίδερα θα ήταν μέγα λάθος του έτσι αψυχολόγητα τη ζωή του να καταστρέψει. Κάπως έτσι έφτασε και η μέρα που για τελευταία φορά το συλλογίστηκε και μετά εντελώς το ξέχασε μιας και στην τελική εκείνος στον οποίο αυτή η ιστορία συνέβη, δεν ήταν παρά ένας φιλήσυχος άνθρωπος.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-730916244382643081?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-52506583853183450242012-02-09T19:25:00.001+02:002012-02-09T19:28:25.513+02:00<object style="height: 273px; width: 448px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/de_HPc696Lk?version=3&amp;feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/de_HPc696Lk?version=3&amp;feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="273" width="448"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-5250658385318345024?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-45047574716617015112012-01-27T12:18:00.016+02:002012-02-03T14:30:11.023+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-Al20DU323jU/TyJ6hy-ssUI/AAAAAAAABDM/fmwr7rehzNc/s1600/GIAMP.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Al20DU323jU/TyJ6hy-ssUI/AAAAAAAABDM/fmwr7rehzNc/s320/GIAMP.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5702254799243489602" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br /><br />Κοιτάω ψηλά<br />Κάπου εκεί ήταν το σπίτι μου<br />Πάει καιρός από τότε που έφυγα<br />Κι ότι άφησα πίσω<br />Θα έχει πεθάνει<br />Κι ότι αγαπούσα<br />Θα έχει πια μαραθεί<br /><br />Ταξίδεψα όλη αυτή την απόσταση<br />Πάντα μόνος<br />Και βρέθηκα<br />Σε πολλά περίεργα μέρη<br />Μέχρι να καταλήξω εδώ<br />Μα οι περιπέτειες<br />Που τελικά με ωφέλησαν<br /><br />Μπορεί να μοιάζω ακόμα μικρός<br />Μα με τα χρόνια<br />Δε μετρούνται τα πάντα<br />Τα μάτια μου είδαν τόσα πολλά<br />Κι αυτά περισσότερα<br />Από όσα μπορούσα να αντέξω<br /><br />Θα μπορούσα<br />Αλλού να τα στρέψω<br />Έχω ακούσει ότι γίνεται<br />Είναι κι αυτός ένας τρόπος<br />Μα όχι για μένα<br />Που το μόνο ξεκάθαρο<br />Είναι ένας δρόμος<br />Που φτάνει στο τέλος<br /><br />Το δηλητήριο του κόσμου<br />Που χύνεται μέσα μου<br />Δε θα αφήσω άλλο<br />Αργά να σταλάζει<br />Μέχρι να γίνω κάτι<br />Που πια δε θα είμαι<br /><br />Απόψε<br />πριν πέσει το βράδυ<br />Είναι από ώρα κανονισμένο<br />Όλο θα το γευτώ μονομιάς<br /><br />Και ίσως έτσι<br />Ανοίξει ένας δρόμος<br />Ποιος το αντίθετο<br />Μπορεί να βεβαιώσει<br />Που με κάποιο τρόπο<br />Με οδηγήσει<br />Πιο πίσω<br />Κι απ’ την αρχή<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-4504757471661701511?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-51989044743767697312012-01-27T12:14:00.003+02:002012-01-27T12:18:23.638+02:00<object style="height: 273px; width: 448px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jXHGoaEtmFM?version=3&amp;feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/jXHGoaEtmFM?version=3&amp;feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="448" height="273"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-5198904474376769731?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-24104045945134491592012-01-19T20:50:00.002+02:002012-01-19T20:55:05.547+02:00<div style="text-align: left;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lDMUfKjoYzk/TxhmbCvo8eI/AAAAAAAABDA/CCf1aqW89y4/s1600/nemoest.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-lDMUfKjoYzk/TxhmbCvo8eI/AAAAAAAABDA/CCf1aqW89y4/s320/nemoest.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699417943216550370" border="0" /></a><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />Τον 14ο αιώνα στην Κεντρική Ευρώπη άνθισε μια παράξενη αίρεση για την οποία ελάχιστες πληροφορίες έχουμε. Δεν ξέρουμε ούτε πότε και που ακριβώς πρωτοεμφανίστηκε, ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το ποιος ο ιδρυτής της ή οι κύριοι ιεραπόστολοί της. Ότι κατάφερε να διασωθεί και να φτάσει ως τις μέρες μας είναι δεν είναι παρά μόνο τα πολύ βασικά σημεία του δόγματος της, τα οποία συνοψίζονταν σε μία και μόνο φράση: κανείς δεν είναι (nemo est στα λατινικά).<br /><br />Σύμφωνα με τις διδαχές των νεμοϊστών, όπως αποκαλούνταν, οι άνθρωποι έχουν περιπέσει σε μια ολέθρια πλάνη, κάποιοι μάλιστα το συνδέουν με το προπατορικό αμάρτημα των γραφών, την οποία πρέπει να υπερβούν. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση γίνεται κάθε που κανείς αναρωτιέται για το τι είναι μιας και σύμφωνα με την πίστη τους, κανένας δεν είναι παρά στιγμιαίο προσωπείο Εκείνου του μόνου που υπάρχει. Κατ’ αυτούς λοιπόν όσο πιο έντονα κάποιος βυθίζεται στην άγνοια και την αβεβαιότητα τόσο πιο βαθιά προχωρά στην οδό της μόνης αλήθειας. Βέβαια αυτός ο δρόμος δεν είναι χωρίς εμπόδια. Ανάμεσα καραδοκεί ο διάβολος, εκείνος που ξεκόβοντας από το Ένα πρόφερε το πρώτο εγώ, που στήνοντας τις παγίδες του καταφέρνει στις αδύναμες και ανέτοιμες ψυχές και δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αυτοτελούς ύπαρξης. Όμως με τη βοήθεια της θείας χάρης δεν είναι λίγοι που φτάνουν στο σημείο να μην ξέρουν πια ούτε ποιοι είναι ούτε καν αν είναι και είναι εκείνοι που έχουν καταφέρει και φτάσει στο τέρμα της διαδρομής και τη σωτηρία.<br /><br />Οι Πάπες της Ρώμης και της Αβιβιόν με μανία κυνήγησαν την αίρεση και κατάφεραν σχεδόν να την συντρίψουν. Αιώνες όμως μετά είναι φανερό ότι μικροί πυρήνες της κατάφεραν κατά το πέρασμα όλων αυτών των χρόνων να επιβιώσουν και σχεδόν ανενόχλητοί στην εποχή μας παίρνουν την εκδίκησή τους. Υπόγεια έχουν καταφέρει να απλώσουν τα πλοκάμια τους παντού και ακόλουθους της όλο και πιο συχνά πλέον συναντάς. Μόνο τελευταία πέφτοντας σε κάποια εγκυκλοπαίδεια πάνω στο αντίστοιχο λήμμα έκπληκτος διαπίστωσα ότι και εγώ έχω πέσει στα δίχτυα της αν και δε θυμάμαι ούτε το πότε ούτε το πως. Ίσως πάλι αυτή η αδυναμία της μνήμης να είναι μέρος της διαδικασίας της μύησης.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-2410404594513449159?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-24988659442578339512012-01-19T20:46:00.001+02:002012-01-19T20:49:59.953+02:00<object style="height: 273px; width: 448px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TPE6mGmR3SU?version=3&amp;feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TPE6mGmR3SU?version=3&amp;feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="448" height="273"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-2498865944257833951?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-36439031592367517652011-10-12T09:28:00.005+02:002012-02-10T08:50:21.090+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-8754nH2rV1g/TpVCD3PpqtI/AAAAAAAABCc/9kROOVXabxs/s1600/O%2BAG.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 209px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-8754nH2rV1g/TpVCD3PpqtI/AAAAAAAABCc/9kROOVXabxs/s320/O%2BAG.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662504740624902866" border="0" /></a><br /></span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> </div><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Στα αυτιά μας είχαν φτάσει από καιρό τα νέα ότι είχε κάνει την εμφάνισή του και στα μέρη μας εκείνος ο άγνωστος σε όλους γέροντας, που κανείς δεν ήξερε από πού είχε έρθει και που κανείς δεν ήξερε αν κατευθύνονταν κάπου συγκεκριμένα, ο οποίος διέσχιζε τη χώρα χωρίς οποιαδήποτε συνοδεία και χωρίς να σταματά πουθενά αλλά απ’ όπου κι αν πέρναγε οι βροχές και οι αέρηδες σταμάταγαν, η φύση άνθιζε, τα πουλιά άρχιζαν το κελάηδημα και έλαμπε ο τόπος. Όσοι τον είχαν απαντήσει συμφωνούσαν ότι χωρίς αμφιβολία δε μπορεί παρά να πρόκειται για κάποιον πολύ μεγάλο άγιο. Έτσι όταν μάθαμε ότι επιτέλους πλησίαζε και κοντά στο χωριό μας, αμέσως στείλαμε αντιπροσωπεία με δώρα και τον παρακαλέσαμε ευλαβικά να μας ακολουθήσει ώστε με χαρά να τον υποδεχτούμε και να τον φιλοξενήσουμε στον τόπο μας για όσο εκείνος επιθυμούσε. Εκείνος όμως ενώ άκουσε με προσοχή τα όσα είχαμε να του πούμε δε δέχτηκε κανένα δώρο μας, μόνο χαμογέλασε γλυκά και συνέχισε το δρόμο του. </span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Και εκεί που είχαμε απογοητευθεί, λίγες μέρες μετά και πιο συγκεκριμένα το πρωί της μέρας που ακολούθησε την πανσέληνο του Μαρτίου, φάνηκε από μακριά στο μεγάλο δρόμο ο γέροντας υποβασταζόμενος από ένα γερό κλαρί το οποίο χρησιμοποιούσε για μπαστούνι, να περπατά και να κατευθύνεται προς τον τόπο μας. Ήταν στα άσπρα ντυμένος και η μορφή του γαλήνια. Έφτασε μέχρι την άκρη του χωριού και εκεί σταμάτησε κάτω από ένα δέντρο, το οποίο ευθύς σαν από θαύμα, έβγαλε κάτι άσπρα λουλούδια που κανείς άλλοτε δεν είχε δει να βγαίνουν από αυτό το δέντρο, και εκεί κάθισε χωρίς να επιζητήσει τίποτα. Εμείς ενθουσιασμένοι για την τιμή που μας έκανε, μαζευτήκαμε γύρω του σε ημικύκλιο να τον καλωσορίσουμε και να πάρουμε την ευχή του. Εκείνος δεν κουνήθηκε από τη θέση του ούτε είπε κάτι παρά σε όλους μας χαμογέλασε γλυκά και πράα. Η χαρά μας ήταν τεράστια η οποία μεγάλωσε καθώς δεν έφυγε όπως αναμέναμε την επόμενη αλλά συνέχισε εκεί να παραμένει κάτω από το δέντρο και τις επόμενες μέρες.</span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Συναισθανόμενη την ιδιαίτερη τιμή που μας γίνονταν κάθε μέρα του στέλναμε, εκεί κάτω από το δέντρο που βρίσκονταν, πλούσια φαγητά παρόλο που εκείνος δεν έτρωγε τίποτα παρά μόνο κάποιο από τα φρούτα κάθε φορά, θέλοντας ίσως να μη νομίσουμε ότι μας απορρίπτει, ενώ προσπαθήσαμε να μην τον πολύ-ενοχλούμε μιας και ως εξ αρχής φάνηκε δεν είχε πρόθεση για πολλές κουβέντες. Άλλωστε και κάποιοι συγχωριανοί μας που τον πλησίασαν ζητώντας του άλλοι να τους μιλήσει για το θεό και τον κόσμο, άλλοι αν θα κάνουν παιδιά και άλλοι αν τους αγαπά καμιά γειτόνισσα έμειναν με την ερώτηση τους μετέωρη. Ότι και να τον ρώταγαν εκείνος δεν επιτιμούσε αλλά ούτε και απάνταγε, μόνο συνέχιζε να τους χαμογελά με αγάπη. Όμως όσοι τον πλησίαζαν ένιωθαν την καρδιά τους να σκιρτά και να απελευθερώνεται έστω και για λίγο από ότι τους βασάνιζε και μεταξύ μας λέγαμε ότι εκείνος έμοιαζε λες και ήδη είχε ξεφύγει απ’ αυτόν τον κόσμο. </span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Όσο ο άγιος ήταν μαζί μας μια γλυκιά Άνοιξη μας τύλιγε και οι ανυπόφορες ζέστες του Καλοκαιριού ή οι απροσδόκητες βροχές ποτέ δεν ήρθαν. Όλη εκείνη την περίοδο τη περάσαμε σχεδόν ευτυχισμένοι νιώθοντας την παρουσία του θείου στο χωριό μας. Μα καθώς πέρναγε το Καλοκαίρι και πλησίαζε ο Οκτώβρης και ακόμα δεν είχε ρίξει σταγόνα βροχής για όσο διάστημα ήταν ο άγιος μαζί μας, ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στο χωριό απ’ άκρη σ’ άκρη μέχρι που σιγά-σιγά άρχισε να υψώνονται μικρές φωνές που αναρωτιούνταν τι θα γίνει αν παραμείνει και άλλο μαζί μας ο άγιος. Κανείς μας δεν είχε αμφιβολία ότι η αιτία αυτής της τόσο παρατεταμένης ανομβρίας δε μπορεί παρά να ήταν εκείνος. Όμως ο καιρός για να σπείρουμε όχι μόνο πλησίαζε αλλά σιγά-σιγά τα χρονικά περιθώρια όλο και στένευαν και πια έφτανε η ώρα που έπρεπε να μπούμε στα χωράφια μας που όμως ακόμα περίμεναν τα πρωτοβρόχια. Τι άραγε θα γίνονταν αν παρέμενε και άλλο μαζί μας ? Ήταν μια κατάσταση που δε μπορούσε και δεν έπρεπε να συνεχιστεί όμως κανείς δεν ήξερε πώς να το χειριστούμε όμως κάτι έπρεπε να γίνει και άμεσα. Αναρωτιόμασταν πως εκείνος δεν καταλάβαινε την θέση στην οποία βρισκόμασταν και στην οποία άθελα του προφανώς μας είχε οδηγήσει. Δεν έπρεπε άραγε από μόνος του πια να σηκωθεί και να πάει και σε άλλα μέρη. Δε μας λυπόνταν. Στο κάτω-κάτω τι άγιος ήτανε. </span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Μα καθώς εκείνος δε ξεκουνούσε, λες και είχε βγάλει ρίζες και εκείνος εκεί πλάι στο δέντρο, και οι μέρες έφευγαν κάποιοι άρχισαν πια ανοιχτά να καταφέρονται εναντίον του. Όπως έλεγαν αν βάζαμε κάτω τα πράγματα για να τα δούμε αντικειμενικά, άραγε στην τελική αυτός ο αποκαλούμενος άγιος τι είχε προσφέρει στο χωριό και που μας είχε χρησιμεύσει. Η απάντηση ήταν εύκολη, πουθενά και τίποτα. Το μόνο που ήξερε είναι να είναι εκεί στρωμένος κάτω από το δέντρο και μόνο να χαμογελά χωρίς να απαντά σε οτιδήποτε. Χωρίς δισταγμό έλεγαν, έπρεπε άμεσα να πάει κάποιος από εμάς και να του πει πως η φιλοξενία μας τελείωσε μα κανείς δεν έβρισκε το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη να πάει μέχρι τον άγιο και να του πει κατάμουτρα ότι ναι λυπούμαστε αλλά δυστυχώς πια πρέπει να φύγει. Όμως επειδή κάπως έπρεπε να δράσουμε, χωρίς να νιώσουμε καμιά ενοχή αποφασίσαμε ότι έπρεπε να τον κάνουμε να νιώσει ανεπιθύμητος. Έτσι σταματήσαμε να του πηγαίνουμε φαγητό και κανείς από το χωριό πια δεν τον πλησιάζαμε. Εκείνος όμως παρέμεινε το ίδιο γαλήνιος και ατάραχος, άγνωστο αν οφείλονταν στο ότι δεν είχε καταλάβει τίποτα ή απλά δεν τον ένοιαζε. Άλλωστε με κάποιο τρόπο ακατανόητο, έμοιαζε σαν να μη χρειάζονταν τροφή και όσο για παρέα ποτέ δεν την είχε αποζητήσει. Έτσι οι μέρες συνέχιζαν άσκοπα να περνούν.</span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Απελπισμένοι κάποιο βράδυ, ενώ η ανομβρία συνεχίζονταν, μετά από αρκετή σκέψη ξαμολήσαμε τα πιο άγρια από τα σκυλιά που υπήρχαν στο χωριό, να τρέξουν προς το μέρος του αγίου ώστε να τον τρομάξουν και επιτέλους να σηκωθεί από εκεί που τόσο καιρό είχε στρογγυλοκαθίσει και επιτέλους να φύγει προς τα άλλα χωριά που υπήρχαν στην περιοχή που μπορούσαν επίσης άνετα να τον φιλοξενήσουν ή αν το επιθυμούσε να τραβήξει και για ακόμα μακρύτερα, έτσι ώστε και άλλοι τόποι να δεχτούν την ευλογία του. Εμείς είχαμε ήδη δεχτεί όχι μόνο αρκετή αλλά και παραπάνω από όση μπορούσαμε να αντέξουμε, και την υποχρέωση, σε αυτό όλοι συμφωνούσαμε, την είχαμε βγάλει και κανείς δε μπορούσε να μας προσάψει τίποτα. Όμως εκείνος αντί βλέποντας τα σκυλιά να σηκωθεί να φύγει τρέχοντας εί δυνατόν, έμεινε στη θέση του ατάραχος και τα σκυλιά μπροστά στα έκπληκτα και τρομαγμένα μάτια μας τον κατασπάραξαν. </span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Όλοι φρίξαμε με το θέαμα αλλά πια δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Διαισθανόμασταν ότι κάτι πολύ κακό έγινε μα δεν υπολογίζαμε το βάρος των συνεπειών. Την επόμενη στιγμή μαύρα σύννεφα άρχισαν να μαζεύονται πάνω από το χωριό και αμέσως άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες. Μα πριν προλάβουμε να χαρούμε η βροχή δυνάμωσε πάρα πολύ και οι σταγόνες έπεφταν με τόση ορμή και τόσο πυκνές που κανείς δε θυμόνταν κάτι ανάλογο, βροχή που δε σταμάτησε παρά μετά από εξήντα ημέρες. </span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;">Το χωριό μου από τότε έπαψε να υπάρχει. Στη θέση του υπάρχει εκεί στα νότια της χώρας μια μεγάλη λίμνη. Όλοι οι συγχωριανοί μου πνίγηκαν κι ο μόνος επιζών είμαι εγώ. Ποιος ξέρει γιατί. Ίσως γιατί έπρεπε να υπάρχει κάποιος να διηγηθεί την ιστορία.</span></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;"> </span></span></p><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:130%;"> </span></span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:Verdana;font-size:15.5pt;"> </span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-3643903159236751765?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-81823389424978616882011-10-12T09:27:00.002+02:002012-02-10T08:50:34.370+02:00<object style="height: 273px; width: 448px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YvBq3-PKQvg?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/YvBq3-PKQvg?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="273" width="448"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-8182338942497861688?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-36518704779325763712011-08-10T10:08:00.003+02:002012-02-10T08:50:47.890+02:00<p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Pv4XhoBbXkw/TkI8rIMg7iI/AAAAAAAABCU/C8m-ntIqIu0/s1600/MITH.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5639136395053297186" style="WIDTH: 364px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Pv4XhoBbXkw/TkI8rIMg7iI/AAAAAAAABCU/C8m-ntIqIu0/s320/MITH.JPG" border="0" /></a></p><span style="font-size:130%;">Έτσι λέει ο μύθος για εκείνον<br />ότι καθώς κείτονταν σε εκείνο το κρεβάτι<br />που τόσες φορές είχε ξαπλώσει,<br />κι είχε γευθεί άλλες φορές την ηδονή<br />και άλλες είχε μείνει ήρεμος και μόνος<br />λογιζόμενος πως ακόμα πιο πολύ<br />θα μπορούσε η αυτοκρατορία να προκόψει<br />και που πια θα ήταν και το νεκροκρέβατο του<br />και καθώς ένιωσε ότι δεν του είχαν<br />παρά λίγες ακόμα στάλες ζωής απομείνει<br />ξαφνικά σταμάτησε να προσπαθεί<br />τους άλλους να ορμηνέψει<br />και γύρισε και είπε,<br />ποιος ξέρει προς όλους, σε κανένα,<br />ενώ ένα μειλίχιο χαμόγελο χαράχτηκε επάνω του<br />που σε πίνακες της εποχής<br />μπορεί κανείς να διακρίνει<br />και εκστόμισε την περίφημη εκείνη φράση:<br />‘Η αυλαία για μένα έπεσε,<br />άλλοι ας συνεχίσουν το ρόλο’,<br />κι ύστερα τα μάτια του έκλεισε,<br />δε του τα έκλεισαν άλλοι,<br />μια και για πάντα<br />και κανείς από όσους ήταν γύρω του<br />και ήταν τόσοι πολλοί<br />μιας και αυτή ήταν τελευταία επιθυμία του<br />δεν έκλαψαν τουλάχιστον φανερά<br />αλλά άνοιξαν τα καλύτερα κρασιά<br />και ήπιαν για εκείνον τον καλό φίλο<br />και τον καλό σύντροφο<br />που για πάντα αποχαιρετούσαν.<br />Έτσι λένε πέθανε ο σπουδαίος αυτοκράτορας<br />σα μεγάλος φιλόσοφος,<br />έτσι μιλάει ο μύθος γι αυτόν.<br /><br />Ασφαλώς βρίσκονται και εκείνοι,<br />πάντα υπάρχουν εκείνοι,<br />που αλλιώς τα διηγούνται<br />και λένε ότι όλα αυτά είναι ψέματα<br />και παραμύθια για μικρά παιδιά<br />κι ότι όλα πολύ διαφορετικά έγιναν το βράδυ εκείνο.<br />Ότι ο αυτοκράτορας μέσα στη νύχτα ούρλιαζε<br />καθώς το θάνατο ένιωθε να καταφτάνει<br />φωνάζοντας βοήθεια<br />ανάμεσα σε άλλες άναρθρες κραυγές<br />αγνώριστος και κάτωχρος,<br />μόνος και αβοήθητος.<br />ενώ εκείνοι που χρόνια κάναν το φίλο του<br />και είχαν στ’ αλήθεια τόσο ευνοηθεί<br />στα υπόγεια ραδιουργούσαν<br />για την επόμενη μέρα<br />και το μοίρασμα της πίτας.<br /><br />Μα πια ποιος είναι σε θέση<br />τόσους αιώνες μετά<br />να ξέρει την αλήθεια<br />και ίσως τι νόημα έχει πια για μας.<br />Μάλλον στο μύθο να μείνουμε πρέπει<br />Καλύτερα στο κάτω - κάτω πράγματα<br />έχει να μας διδάξει. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-3651870477932576371?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-7006500968240426382011-08-10T09:58:00.004+02:002012-02-10T08:51:03.459+02:00<object style="height: 273px; width: 448px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/e3S4kUScGAk?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/e3S4kUScGAk?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="273" width="448"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-700650096824042638?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-44578868693135424762011-06-09T07:37:00.004+02:002011-10-05T08:46:55.897+02:00<p align="left"><span style="font-size:130%;">Μείναμε πίσω χωρίς να ελπίζουμε τίποτα<br />Βλέπαμε τον καπνό που χάνονταν<br />Από το τραίνο που όλο έφευγε<br />Με μια βαλίτσα με λίγα πράγματα (στην αποβάθρα)<br />Δυο αλλαξιές, λίγες θύμησες (πολλές ενοχές)<br />Κοιτάξαμε γύρω (λίγα σπίτια πιο πέρα)<br />Αυτό θα λέγαμε (από δω και πέρα) πόλη μας ?<br />Σε λίγο βράδιαζε κι ήμασταν ακόμα στο δρόμο<br />Βιαστείτε κάποιος φώναξε (άραγε σε εμάς?)<br />Κι η καρδιά μας ανήσυχα χτύπησε<br />Αβέβαιοι τραβήξαμε για την έξοδο </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-4457886869313542476?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-85533341763181220612011-06-02T15:06:00.008+02:002011-10-05T08:47:11.625+02:00<object style="height: 273px; width: 448px"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uMtXhTi-naw?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/uMtXhTi-naw?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" height="273" width="448"></embed></object><br /><br />.........<br />......................................................................................<br />...............................................<br />................................<br />..........................<br />..........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-8553334176318122061?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-56369373333930361652010-09-22T11:18:00.004+03:002011-11-02T09:37:45.564+02:00<span style="font-size:130%;">Εσύ δίπλα στη θάλασσα<br />Κοιτάς με βουρκωμένα μάτια<br />Τα κύματα που αφρίζουν<br />Και γω πιο πίσω να κοιτώ<br />Πότε εσένα και πότε τη θάλασσα<br />Κάτι να θέλω να σου πω</span><br /><span style="font-size:130%;">Μα να μη βρίσκω λόγια</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-5636937333393036165?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-111198721828475402.post-65447076293923589292008-10-30T08:45:00.002+02:002012-02-06T08:44:32.654+02:00<span style="font-size:130%;">Μην ανησυχείς<br />Δεν υπάρχει λόγος<br />Θα περάσει ο καιρός<br />Όπως πάντα δηλαδή<br />Και δε θα μείνει<br />Παρά μια θαμπή ανάμνηση<br />Ίσως τότε νιώσεις<br />Ότι κάτι έχασες<br />Μα δε θα ξέρεις πια τι<br />Και ούτε θα σε νοιάζει<br />Οι πλανήτες πάνωθέ μας<br />Θα συνεχίζουν αδιάφορα<br />Την αδιάκοπη πορεία τους<br />Ρυθμίζοντας τα γήινα<br />Κι αυτό το χέρι<br />Που αραδιάζει σύμβολα<br />Αιώνια μα ξέψυχα<br />Θα έχει πάψει να αναρωτιέται<br />Που τελειώνει ο μύθος<br />Που η πραγματικότητα<br />Κι αν τελικά θα βρούμε<br />Τον άλλο τρόπο<br />Μια άλλη αφή<br />Λίγες λέξεις που δε θα σκοντάφτουν<br />Κι όχι παραγεμισμένες ψευδαισθήσεις<br />Για να καλύπτουμε τα κενά<br />Και ποιος ξέρει<br />Κάπως έτσι<br />Απροσδόκητα<br />Λίγο πριν το τέλος<br />Νιώσουμε παράξενες ανάσες<br />Και όταν πια δε θα περιμένουμε<br />Απαντήσουμε θετικά<br />Στο αν ποτέ ξανά<br />Θα μας δοθεί το χάρισμα </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/111198721828475402-6544707629392358929?l=houli-v.blogspot.com' alt='' /></div>houli_vhttp://www.blogger.com/profile/06596758895263528259noreply@blogger.com3