Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΝΥΧΤΑ ΕΝΟΣ ΑΜΑΞΑ

Κάτω από τα φώτα τα ζευγάρια στροβιλίζονται υπό τους ήχους της μουσικής. Όλοι οι νέες και οι νέοι της περιοχής παραβρίσκονται σε αυτό το χορό. Οι φωνές, τα τραγούδια και τα γέλια τους φτάνουν ευδιάκριτα στα αυτιά των αμαξάδων που περιμένουν το τέλος της γιορτής. Όλοι τους έχουν μαζευτεί λίγο πιο πέρα και κουβεντιάζουν ζωηρά εκτός από έναν που κάθεται καμαρωτός μέσα στην άμαξα του. Κανείς από τους άλλους αμαξάδες δεν τον έχει ξαναδεί και το γεγονός δεν το έχουν αφήσει ασχολίαστο. Τους έχει κάνει αλγεινή εντύπωση η στάση του. Ναι μπορεί να έχει την πιο εντυπωσιακή άμαξα την πιο ωραία στολή και να έχει φέρει στο χορό την πιο όμορφη κυρά από όλες όμως αυτός δεν είναι λόγος να μην τους καταδέχεται. Στο κάτω-κάτω αμαξάς είναι όπως κι εκείνοι και τίποτε παραπάνω. Κανείς τους δεν υποπτεύεται το πόσο παράξενα νιώθει εκείνος απόψε. Δε ξέρουν ότι ο αμαξάς είναι πρωτάρης σε αυτό το ρόλο ο οποίος μάλιστα του ανατέθηκε από το πουθενά μόλις λίγες ώρες νωρίτερα. Ακόμα και σήμερα το πρωί αν μπορούσε κάποιος να του πει το πόσο αναπάντεχα θα εκτυλίσσονταν η νύχτα του σε καμία περίπτωση δε θα τον πίστευε. Όλα αυτά και όχι μόνο του έχουν δημιουργήσει φόβο και ταραχή που επιδέξια κρύβει. Γυρνά το κεφάλι του ολόγυρα. Όλα του μοιάζουν περίεργα απόψε. Κοιτά ψηλά στα σταθερά του ουρανού μα ακόμα και το φεγγάρι και τα άστρα τα βλέπει κάπως διαφορετικά. Θα έλεγε ότι αυτή του την αίσθηση δεν την έχει μόνο αυτός αλλά ακόμα και τα άλογα του τη συμμερίζονται. Τα άλογά του. Αναρωτιέται αν και αυτά βαριούνται όσο εκείνος. Το ξέρει ότι δεν κάνει για μια τέτοια δουλειά. Πως έμπλεξε έτσι. Κοιτά τα χρυσοκεντημένα ρούχα και το καπέλο του. Λες και είναι αποκριές. Αν μπορούσε θα έβγαζε από πάνω του αυτή τη γελοία στολή και θα χάνονταν στο σκοτάδι. Και από την άλλη τα φώτα και η πείνα του. Όσο σκέφτεται το φαγητό και τις νοστιμιές που βρίσκονται εκεί μέσα η κοιλιά του γουργουρίζει. Μόνο να μπορούσε να μπει για λίγο μέσα. Έστω και λίγο τυράκι να μπορούσε να αρπάξει θα του έφτανε. Παρά όμως όλους αυτούς τους πειρασμούς συνεχίζει στητός να παραμένει και να περιμένει την κυρά που στη γιορτή έχει φέρει. Βαθιά μέσα του γνωρίζει ότι βρίσκεται σε μια αποστολή που πάρα πολύ δύσκολα πρόκειται να του ανατεθεί κάποια άλλη σαν αυτή στο μέλλον. Δεν αναρωτιέται αν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό ή άτυχο που επιλέχθηκε μιας και δεν έχει νόημα μια τέτοια απάντηση. Σημασία έχει παρόλο που ποτέ δε την επιθύμησε και ούτε την περίμενε να τη φέρει εις πέρας. Κοιτά προς το ρολόι της εκκλησίας. Ο φτωχός δεν έμαθε ποτέ του να διαβάζει. Όμως αισθάνεται ότι η κυρία του έχει βραδυπορήσει και ότι σε λίγο θα είναι πολύ αργά για όλους. Ξάφνου τη βλέπει τρέχοντας προς το μέρος του να έρχεται ενώ κάποιος ξοπίσω της την κυνηγά. Στα χέρια της τις γόβες της κρατά ώστε πιο γρήγορα να μπορεί να τρέχει ενώ το φόρεμα της ανεμίζει. Όλες του οι αισθήσεις με μιας ξυπνάνε και σηκώνει το καμτσίκι του ψηλά περιμένοντας την κυρία του της οποίας πάνω στη φούρια της η μια της γόβα της γλιστρά αλλά εκείνη όχι μόνο δε σταματά αλλά επιταχύνει και επιτέλους στην άμαξα φτάνει και ανεβαίνει. Αμέσως με όση δύναμη διαθέτει ρίχνει το καμτσίκι του στα άλογα αναγκάζοντας τα με όλη τη γρηγοράδα που διαθέτουν να καλπάσουν. Η καρδιά του πάει να σπάσει από την ένταση και την αγωνία μα διαπιστώνοντας ότι ο διώκτη τους δε μπορεί να τους ακολουθήσει αρχίζει σιγά-σιγά να ηρεμεί. Ναι πια του έχουνε ξεφύγει και σε λίγο στο σπίτι θα φτάσουν της κυράς. Τα κατάφερε καλά λοιπόν και είναι τόσο χαρούμενος που δεν πρόκειται τίποτε να του χαλάσει τη διάθεση. Ούτε ότι από μακριά ο ήχος το ρολογιού τους φτάνει που δώδεκα φορές χτυπά και ξάφνου η όμορφή άμαξα του γίνεται κολοκύθα και εκείνος πάλι ποντικός.

Καλοκαιρινές ιστορίες

Λοιπόν ήμασταν με το φίλο μου τον Κ. στη Γαύδο όπου είχαμε πάει για τρεις μέρες και τα ψιλοπίναμε λίγο πριν τη δύση του ήλιου. Κάπου λοιπόν εκεί άρχισα να του μιλώ για τη θεωρία ότι πάρα πολλοί άνθρωποι φυσιογνωμικά παραπέμπουν σε κάποιο ζώο. Έτσι στο δρόμο θα δεις άλλους που να σου φέρνουν στο μυαλό ασβό, άλλοι άλογο, άλλοι νυφίτσα, άλλοι μοσχάρι κλπ. Όμως το περίεργο δεν είναι η ομοιότητα αυτή αλλά ότι τα συγκεκριμένα άτομα πολλές φορές παρουσιάζουν και χαρακτηριστικά από τα ζώα στα οποία μοιάζουν. Κάπως έτσι πιάσαμε κάποιους κοινούς γνωστούς και προσπαθήσαμε να δούμε το κατά πόσο στέκει η θεωρία στην πράξη. Αφού μελετήσαμε αρκετές περιπτώσεις γυρνώντας στον Κ. τον ρώτησα κατά τι γνώμη του εγώ σε ποιο ζώο μοιάζω. Με κοίταξε για μια στιγμή με βλέμμα περίεργο και εξονυχιστικό και μου είπε με σιγουριά: σε τάρανδο. Δε λέω καλό το ζωντανό αλλά πολύ το κέρατο ..

ΜΙΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ ΑΦΗΓΗΣΗ

Στο μακρινό βορρά
δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν
ότι ο άνεμος
δεν είναι παρά των νεκρών οι φωνές
που ποτέ τους δε κοιμούνται
που κι αν τα μάτια τους στέκουν κλειστά
ειρωνικά συνέχεια μας κοιτούν
και μέσα από τους τάφους τους
στιγμή δε σταματούν
να μας προστάζουν

Λένε
ότι αν τον άνεμο και συ αφουγκραστείς
τους νεκρούς ξεκάθαρα θα ακούσεις
αδιάλειπτα να προσπαθούν
τις ζωές μας δόλια να ορίσουν
και από εμάς να απαιτούν
με το δικό τους τρόπο να φερθούμε
τη δική τους προσπάθεια
την ημιτελή να συνεχίσουμε
και ότι δεν μπόρεσαν ποτέ
να φέρουμε εις πέρας

Εκεί λοιπόν ψηλά
στο μακρινό βορρά
μπορεί κανείς να συναντήσει
κάποιους που τα αυτιά τους προσπαθούν
μονίμως βουλωμένα να κρατούν
άλλοι με κερί και άλλοι με βαμβάκι
μάταια τις φωνές να εμποδίσουν επιχειρούν
και απερίσπαστοι
ένα δικό τους δρόμο να χαράξουν
σκυμμένους θα τους δεις να περπατούν
ότι ματαιοπονούν η γνώση τους βαραίνει
κι ότι οι νεκροί είναι πιο ισχυροί
και στο τέλος
τη θέλησή τους θα επιβάλλουν

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ

Κάπως έτσι σκέφτηκε εξωτερικός συνεργάτης της ιστοσελίδος και προτίμησε να παραστεί σε ευτυχές γεγονός στη Νάπολη. Και όπως το έχει συνήθειο δε δίστασε να μας στείλει φωτογραφίες από την ευρύτερη περιοχή και εμείς με τη σειρά μας να τις δημοσιεύσουμε.
Οπότε :

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΑ

Ξύπνησε από το δροσερό αγέρα του πρωινού
Άφησε την ματιά του να πλανηθεί στο χώρο
και κάτω από τις αχτίνες του ήλιου που μόλις ξεκίναγε την πορεία του στο στερέωμα
είδε ότι όλα γύρω του είχαν τη φρεσκάδα του νέου

Νιώθοντας μια παράξενη διαύγεια
και ένα αλλόκοτο συναίσθημα να τον διαπερνά συνειδητοποίησε ότι μόλις είχε ξυπνήσει στη μέρα
που τόσες φορές είχε ευχηθεί τον ερχομό της

Η πρώτη μέρα μιας ολοκαίνουργιας ζωής
ανοίγονταν ξαφνικά μπροστά του
με όλες τις πιθανές προοπτικές
και δυνατότητές της

Χωρίς δεύτερη σκέψη
Σήκωσε το κινητό και βρήκε το όνομα της
Καλημέρα μικρό μου της είπε
είσαι να κάνουμε απ’ την αρχή τα ίδια λάθη

Η ιστορία του Ο. (κ.3)

………………………………
Μα πάντα κατάφερνα και ξέκλεβα λίγο χρόνο
για να αγναντέψω τα σύννεφα
Σαν τη θάλασσα κι αυτά
με την εν δυνάμει απειρία των μορφών
που κρύβουν μέσα τους
Πηλός στα χέρια του ανέμου
Και τι δε διέκρινα μέσα σε αυτά
Αφηνιασμένα άλογα και μυθολογικά τέρατα,
μορφές ανθρώπων και θεών,
ιστιοφόρα και κράτη.
Αναδύονταν από το μεγάλο πουθενά
με χαιρετούσαν και χάνονταν ξανά
Ατέλειωτοι δρόμοι ανοίγονταν για να κλείσουν
Κανείς και τίποτα δεν επέστρεφε
Ποτέ με την ίδια μορφή
Μεγάλο σχολείο τα σύννεφα

ΒΟΥΤΙΑ

ΖΕΣΤΗ

Άνοιξε το βιβλίο και αμέσως το έκλεισε
Κοίταξε προς το παράθυρο αλλά το μπλε του ουρανού σε συνδυασμό με την ανυπόφορη ζέστη τον εξαντλούσε
Άφησε το βιβλίο και είπε να ξαπλώσει να κοιμηθεί μα μετά από δύο λεπτά τα παράτησε
Δεν είχε παρά μια ώρα που είχε ξυπνήσει από το μεσημεριανό ύπνο και δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσει πάλι να κλείσει μάτι
Αποφάσισε να φτιάξει ένα καφέ όχι για να ξυπνήσει αλλά για να κάνει κάτι
Άνοιξε την τηλεόραση
Σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια
Άλλαξε γρήγορα όλα τα κανάλια και την έκλεισε
Έψαξε για κάποιο σι-ντι αλλά κανένα δεν τον ικανοποιούσε
Βαρέθηκε να ψάχνει και σχεδόν τυχαία τράβηξε ένα που σχεδόν αμέσως μετάνιωσε για την επιλογή του.
Οι νότες έπεσαν βαριές στα τύμπανα του μα δεν την έκλεισε αλλά μόνο την χαμήλωσε
Δε μπορούσε και την ησυχία
Σκέφτηκε να ανάψει τσιγάρο μα το είχε κόψει και εδώ που τα λέμε δε το επιθυμούσε και τόσο
Τράβηξε προς τη μπανιέρα
Για μια στιγμή σκέφτηκε να τη γεμίσει μέχρι πάνω με νερό και να βουτήξει μέσα με τα ρούχα του μα δε γύριζαν κανένα γαμημένο διαφημιστικό
Κοίταξε απελπισμένα προς το κινητό του. Καμιά κλήση και κανένα μήνυμα. Και ποιον να πάρει τέτοια ώρα. Όσοι δεν είχαν ήδη φύγει βρίσκονταν στις κοντινές παράλιες.
Κοίταξε ξανά προς τα έξω.
Σκέφτηκε ότι παρόλο που σε ένα χρόνο έφτανε τα σαράντα δεν είχε καταφέρει να μάθει ούτε πώς να περνά ένα γαμημένο απόγευμα.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ

Υπάρχουν πολλοί τρόποι κατηγοριοποίησης των ταξιδιών. Ανάλογα με τον αριθμό των συμμετεχόντων, ποια η σχέση σου με αυτούς, τον προορισμό, το κόστος, το πόσο καλά τελικά πέρασες κλπ

Ένας ακόμα τρόπος είναι και εκείνος που κυρίαρχο ρόλο παίζει το σατανικό αυτό μηχάνημα που αποκαλούν και ζυγαριά. Έτσι κανείς μπορεί να διακρίνει τα ταξίδια σε εκείνα που κατά την επιστροφή σου η ζυγαριά σε δείχνει στα ίδια (πάλι καλά), σε εκείνα που σε δείχνει αδυνατισμένο(γιούπι!) και σε εκείνα που η αφιλότιμη σε δείχνει με περισσότερα κιλά (λίγες μέρες έλειψα πότε πρόλαβε να χαλάσει).

Πριν λοιπόν την αναχώρησή μου για Τοσκάνη ήμουν σίγουρος ότι κατά την επιστροφή θα κατέγραφα νέο ρεκόρ. Ο συνδυασμός πίτσας, ζυμαρικών (είμαι μακαρονάς τι να κάνουμε) και παγωτού συν όλων των υπολοίπων ήταν μαθηματικά βέβαιο που θα οδηγούσε. Πλην όμως το περπάτημα στο οποίο επιδοθήκαμε ήταν ικανό έστω και οριακά να κατατάξει το ταξίδι στη δεύτερη κατηγορία :)

Έτσι για ένα ακόμα λόγο χαρούμενος και διατηρώντας την παράδοση αναρτώ φώτο από Φλωρεντία και την ευρύτερη περιοχή της Τοσκάνης.

Υ/Γ: Τέλος υπάρχει και φώτο από την εκδρομή στη Ρώμη και τη Φοντάνα τι Τρέβι για την οποία εδώ και τέσσερις μήνες είχα ένα λόγο παραπάνω να την πραγματοποιήσω :)

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

Ο ΕΛΕΓΚΤΗΣ

Εδώ και δυο βδομάδες μας ενημέρωσαν. Σε λίγες μέρες έρχεται ο ελεγκτής. Κάθε μέρα που περνά φέρνει ολοένα και πιο κοντά την άφιξη του.

Έτσι δεν υπάρχει άλλο θέμα στο εργοτάξιο εκτός από αυτό. Και όλοι οι λόγοι που ακούγονται είναι λόγοι ανησυχίας και η αιτία προφανής. Κοιτάμε ολόγυρα που έχουμε φτάσει και βλέπουμε ότι είμαστε τόσο πίσω στο πλάνο. Κι όμως είχαμε τόσο καιρό. Πως τον αφήσαμε. Όταν υπογράφονταν η σύμβαση ούτε που σκεφτόμασταν αν μας έφτανε ο χρόνος. Έμοιαζε τόσο εύκολη δουλειά. Μην έχοντας κανένας από μας γνώση και εμπειρία από άλλο παρόμοιο έργο δε μπορέσαμε να αντιληφθούμε τη φύση του προβλήματος και να εκτιμήσουμε τις δυσκολίες που συνεχώς θα ανέκυπταν. Ούτε υποπτευόμασταν ότι για κάθε μας ενέργεια πάντα κάτι άλλο έπρεπε πρώτα να γίνει, κάτι που ουδέποτε είχε υπολογιστεί. Και σαν να μην έφταναν όλα τούτα πόσες φορές όταν τελικά μετά από πολύ κόπο και χρόνο καταφέρναμε να περατώσουμε κάτι που στην αρχή έμοιαζε απαραίτητο, τελικά αποδεικνύονταν ότι όχι μόνο ήταν αχρείαστο αλλά πλέον αποτελούσε άλλο ένα εμπόδιο που έπρεπε να υπερκεραστεί.

Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν έχει πλέον αξία. Μας ειδοποίησαν ότι η διορία έχει παρέλθει και όπου να ‘ναι φτάνει η ώρα του απολογισμού. Τρομερές παλινωδίες, έλλειψη προγραμματισμού και ολοκληρωμένου σχεδίου, αναβλητικότητα και απειρία μας στοίχησαν ακριβά. Σε κάθε περίπτωση δικαιολογία για τον ελεγκτή δεν υπάρχει. Πως θα μπορούσε άλλωστε. Η σύμβαση ως προς αυτό το σημείο είναι απολύτως σαφής. Το μόνο σημαντικό και από αυτό θα κριθούμε είναι ότι το αν έχει ολοκληρωθεί το έργο ή όχι. Και η αλήθεια είναι ότι απέχουμε παρά πολύ από αυτό το σημείο. Και το χειρότερο είναι, κάτι που ούτε στις μεταξύ μας συζητήσεις δε θίγουμε, ότι ούτε καν τώρα που έπρεπε να είχαμε τελειώσει δεν μπορούμε να πούμε στα σίγουρα πόσος χρόνος χρειάζεται ακόμη για την αποπεράτωση του έργου. Κι αν μπορούσαμε να ζητήσουμε κάποια νέα διορία κανείς δεν είναι σε θέση να πει με σιγουριά πόση πρέπει να είναι αυτή.

Πλέον όλοι στο εργοτάξιο έχουν αποσυντονιστεί.
Οι περισσότεροι τα έχουνε ουσιαστικά παρατήσει. Μαζεύονται σε μικρές ομάδες και περιφέρονται ασκόπως στο εργοτάξιο έχοντας ως μόνο θέμα τον επικείμενο έλεγχο, εμποδίζοντας χωρίς να το θέλουν και τους εναπομείναντες που ακόμα εργάζονται, και στη συνέχεια απομονώνονται έχοντας πάρει μαζί τους κάποιο ποτό. Υπάρχει ασφαλώς και εκείνη η μικρή μερίδα που πιο σκληρά από πριν εργάζεται. Τρέχουν, μάταια βέβαια, μιας και με τίποτα δε μπορούν να προλάβουν. Και βέβαια από τη βιάση τους περισσότερο γκρεμίζουν παρά φτιάχνουν. Τι κι αν οι δείχτες στα ρολόγια με τον ίδιο ρυθμό γυρίζουν. Ο χρόνος πια τρέχει για όλους μας τραβώντας προς το τέλος.Ελάχιστοι είναι εκείνοι που συμπεριφέρονται όπως και πριν σα να μην έχουν μεσολαβήσει τα νέα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν δρουν έτσι διότι έχουν ήσυχη τη συνείδηση τους ή απλά δε τους καίγεται καρφί για τον έλεγχο.

Όσο για τον ελεγκτή το μόνο σίγουρο είναι, αν κανείς μπορεί να είναι σίγουρος για τέτοια θέματα, ότι δεν είναι από δω. Θα είναι νέος η γέρος, θα έρθει με αυτοκίνητο ή με τα πόδια, θα είναι εχθρικός ή τυπικός. Κανείς δε ξέρει. Κάποιες φορές τον σκεφτόμαστε σαν κάποιον καλόκαρδο και ευχάριστο τύπο που δε θα διαφέρει και πολύ από εμάς. Όμως ακόμα κι αν η πραγματικότητα μας δικαιώσει τι στα αλήθεια μπορεί να σημαίνει αυτό για μας. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι. Η θέση του και ο ρόλος του είναι πιο σημαντικός από τον ίδιο.

Κάποιες φορές για να απαλύνουμε την αγωνία μας σκεφτόμαστε την πιθανότητα ο ελεγκτής να χαθεί στο δρόμο ίσως παθαίνοντας κάποιου είδους αιώνια αμνησία και έτσι δε μπορέσει να μας βρει. Και ότι μπορεί ακόμα και η ίδια η σύμβαση να καταστραφεί από μια φωτιά ή μια φοβερή πλημμύρα.

Όμως αν τελικά δεν υπάρχει ελεγκτής και η σύμβαση και αυτή με κάποιο τρόπο πάψει να υπάρχει τότε δε μπορεί παρά κανείς να αναρωτηθεί τι άραγε κάναμε τόσα χρόνια εδώ.